رساله شعر نو؛ مارک استرند

 Andrea-Alfano[1]

۱ آدمی اگر شعری را بفهمد

به دردسر خواهد افتاد

 

۲ آدمی اگر با شعری زندگی کند

در تنهایی خواهد مرد.

 

۳ آدمی اگر با دو شعر زندگی کند،

به هر دو بی وفایی خواهد کرد.

 

۴ آدمی اگر از شعری بار بردارد

یک کودک کمتر خواهد داشت.

 

۵ آدمی اگر از دو شعر بار بردارد

دو کودک کمتر خواهد داشت.

 

۶ آدمی اگر هنگام نوشتن تاج بر سر بگذارد

کشف خواهد شد.

 

۷ آدمی اگر هنگام نوشتن تاجی بر سر نگذارد

جز خود، هیچ کس را فریب نخواهد داد.

 

۸ آدمی اگر از شعری خشمگین شود،

مضحکه مردان خواهد شد

 

۹ آدمی اگر بر سر خشم خود از یک شعر بماند

مضحکه زنان خواهد شد.

 

۱۰ آدمی اگر در ملاعام شعر را محکوم کند

کفش هایش پر از ادرار خواهند شد.

 

۱۱ آدمی اگر به خاطر قدرت، از شعر دست کشد،

بسیار قدرتمند خواهد شد.

 

۱۲ آدمی اگر درباره شعرهایش لاف بسیار زند

محبوب ابلهان خواهد شد.

 

۱۳ آدمی اگر درباره شعرهایش لاف بسیار زند و ابلهان را دوست بدارد

دیگر نخواهد نوشت.

 

۱۴ آدمی اگر در آرزوی اقبال دیگران به اشعارش باشد،

احمقی خواهد بود زیر نور مهتاب.

 

۱۵ آدمی اگر شعری بنویسد و شعر شاعری دیگر را بستاید

معشوقی زیبا نصیبش خواهد شد.

 

۱۶ آدمی اگر شعری بنویسد و شعر شاعر دیگری را به افراط بستاید

معشوقش را فراری خواهد داد.

 

۱۷ آدمی اگر شعر دیگری را از آن خود بخواند،

قلبش دو برابر خواهد شد.

 

۱۸ آدمی اگر بگذارد شعرش برهنه شود،

از مرگ هراسان خواهد شد.

 

۱۹ آدمی اگر از مرگ هراسان شود،

شعرهایش او را نجات خواهند داد.

 

۲۰ آدمی اگر از مرگ نهراسد،

شعرهایش شاید نجاتش دهند شاید هم نه.

 

۲۱ آدمی اگر یک شعر را به پایان رساند

آبتنی خواهد کرد در شیار تهی بر جا مانده از اشتیاق خود

و کاغذ سپید خواهد بوسید او را.